lenovo ideapad S10

posted on 19 Oct 2008 11:08 by ja-ae in Tech

เรื่องเกิดจากเพื่อนจะซื้อ PC ใหม่เลยชวนไปเดิน (ที่จริงหาจับกังช่วยแบกของ) ระหว่างที่รอร้านประกอบ PC ก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อย ทีแรกเจอ lenovo ideapad S9 สีแดงยังไม่ปิ๊งอะไร พอเจอรุ่น S10 เท่านั้นแหละ สาวแตก เกิดอาการอยากได้เป็นเจ้าของทันที

เหตุที่ซื้อเพราะช่วงหลังต้องเดินทางไปๆ มาๆ แบกโน๊ตบุ๊คหนักเกือบ 3 kg นานๆ ก็ไม่ไหวเหมือนกัน แถมโดนแรงยุของเพื่อน สีก็โดนใจ พูดได้ว่าใจเอนเอียงมาก จะด่วนซื้อก็กะไร จับๆ เล่นๆ แอบเปิดรีวิวในเน็ตก่อนซื้ออีกตะหาก

หลังจากเกิดอาการตกหลุมรักเข้าอย่างจัง ก็พาเธอกลับบ้านตามระเบียบ มาดูสเปคของสาวเจ้ากันก่อน
  • Intel Atom 1.60 GHz N270
  • Harddisk 160 GB
  • RAM 1 GB
  • Monitor 10.2''
  • OS : Windows XP Home Edition

หน้าตาและสัดส่วน : เธอเป็นสาวหมวยปัดแก้มอมชมพู

แอบซูมดูแก้มซ้าย : fan, AC, VGA port, multi-media reader, USB 2.0 port

ดูแก้มขวาเธอต่อ : PCI express card slot, ear phone, microphone, USB 2.0 port, LAN port

อยากเห็นเนื้อขาวๆ แล้วหรือยัง : monitor 10.2'' with 1.3 MP camera

keyboard ออกจะแปลกไปซักนิด ตามจอที่เล็ก ด้านขวาตรง บ ล ง จะมีขนาดเล็กลงกว่า lenovo รุ่นทั่วไป

ยามเธอตื่นนอน : LED power, battery, wifi

 Pros

  • ขนาดเล็ก น้ำหนักเบา
  • หน้าตาจิ้มลิ้ม เหมาะแก่การควงออกงาน
Cons
  • ไม่มี dvd/cd drive
  • usb 2 port น้อยไปนิด เนื่องจากเธอขาดเรื่องของ cd ไป แต่ว่าไปก็ยังโออยู่
  • เธอเหมาะกับงานออฟฟิศ ไม่เน้นงานใช้สมองมาก
ไว้หาเวลาพาเธอไปศัลยกรรมอีกนิด แล้วจะมารีวิวต่อ

Pen Friend

posted on 14 Oct 2008 22:17 by ja-ae in Mii

อ่านหนังสือที่ไปสอยมาจาก Book Fair เล่มแรกที่เสี่ยงทายได้คือ ความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน ผลงานของสองนักเขียนซีไรท์คือ วินทร์ เลียววาริณ และ ปราบดา หยุ่น

ทั้งคู่เขียนอีเมลโต้ตอบกัน อ่านสนุก มันในความคิด พูดสั้นๆ ว่าคูลมาก สองท่านนี้เหมือนต่างสไตล์ ต่างความคิด ต่างมุมมอง แต่แปลกนะ บางทีเหมือนจะมองข้างเดียวกัน แต่อยู่คนละมุม คิดไปคิดมา ช่างสมกับชื่อหนังสือ ความน่าจะเป็นบนเส้นขนานนั่นแหละ แนวทาง มุมมองออกจะคล้ายกัน แต่ไม่เชิงจะซ้อนทับกัน

การมีเพื่อนที่มองโลกที่บางทีต่างกันบ้าง แลกเปลี่ยนความคิดกัน ช่วยต่อยอด ต่อความคิด เหมือนช่วยกันสร้างประติมากรรมหอคอยแห่งความคิด ดีกว่าเพื่อนที่เราพูดอะไรก็เออออหมด จนไม่รู้ว่าที่คิดๆ ไปนั่นมันถึงที่สุดหรือยัง หรือจะมองแบบร้ายนิดๆ แบบว่า เฮ้ย.. เพื่อนมันสปอยเราเกินไปหรือเปล่า

อ่านแล้ว คิดได้..
เหมือนเจอสิ่งที่ลืม + ขาดหายไปนาน.. เพื่อนในบล็อกนี้มีอีกหลา่ยคนที่พร้อมจะแลกเปลี่ยนความคิดกันและกันเสมอ

ขอบคุณที่คิดถึงกัน กลับมาครั้งนี้อบอุ่น แม้จะใกล้หน้าหนาวแล้วก็ตาม
ขอโทษหากทำให้เป็นห่วง จะไม่หายไปนานๆ แล้วนะ

เรามาสร้างประติมากรรมหอคอยความคิดกันต่อเถอะค่ะ